Even voorstellen

Mijn naam is Ad Groothedde en ben geboren op 20 juni 1959 in het Limburgse Ubach over Worms. Een klein plaatsje op amper 1000 meter van de Duitse grens bij Übach Palenberg. Ik ben opgegroeid in een gezin met vader, moeder, twee broers en een zus. Ik ben de jongste van het hele stel. Ik mag terugkijken op een fijne jeugdtijd die mij vele mooie herinneringen heeft gegeven. Ondanks dat mijn ouders het niet altijd gemakkelijk hadden, wisten zij het toch voor elkaar te krijgen hun kinderen dát te bieden wat nodig was voor een eigen toekomst. Zelf ben ik in 1981 getrouwd met mijn vrouw Hanny, waarmee ik twee dochters heb die beiden inmiddels op zichzelf wonen.

Na de basisschool, de meester Terpstraschool langs de Veeweg in Waubach, doorliep ik succesvol de vier klassen van de LTS. Met het diploma metaaltechniek op zak begon ik in 1976 als hulpmonteur bij mijn eerste werkgever, Interterm Limburg, een bedrijf gespecialiseerd in het aanleggen van Centrale verwarmingen. In 1979 maakte ik de overstap naar, wat nu nog steeds mijn werkgever is, de Nederlandse Spoorwegen. Daar doorliep ik allerlei functies, van poetser, rangeerder, wisselsmeerder, overwegwachter, ploegleider rangeerdienst, machinist, radiolocbestuurder tot mijn huidige functie Procesleider Perron. Een functie die in de toekomst omgedoopt wordt naar Algemene Service Medewerker.

Gedurende mijn jeugd totdat ik zo’n 38 jaar was heb ik mijn leven veelal doorgebracht op voetbalvelden. Zonder voetbal kon in die tijd gewoon niet. Nu mag ik terugkijken op een geweldig mooie tijd die ik voor geen goud had willen missen. Ik begon die voetbalcarriëre bij de jeugdafdeling van Roda JC uit Kerkrade. Toen bleek dat er voor mij geen profcarriëre in zat verhuisde ik naar SVN uit Nieuwenhagen om vervolgens via RKVV Waubachse Boys, VV Waubach en FC Hoensbroek mijn voetballoopbaan te beëindigen bij wederom RKVV Waubachse Boys, de club waaraan ik de mooiste voetbalherinneringen overhoud.

Naast het voetbal was ik een redelijk jeugdschaker bij de schaakvereniging van Waubach, waarbij ik twee jaar in de hoogste klasse mocht meestrijden voor het clubkampioenschap. Naast de twee schaakdiploma’s die ik behaalde zat een kampioenschap er echter nooit in. Ook dit waren prachtige tijden, vooral de bondswedstrijden vond ik heerlijk om te doen. Hierbij streed je met 7 anderen van je club tegen 8 topschakers van een andere club om de bondstitels. Dat was altijd reuze spannend. Ik zat doorgaans op het 7e of 8e bord en keek altijd met een scheef oog naar de zogenaamde topborden 1 en 2, want daar was het te doen. Ik verloor in die dagen niet vaak bij die bondswedstrijden en sleepte netjes de puntjes voor mijn club binnen.

Bij mijn werkgever, de NS, ben ik jarenlang aktief geweest binnen de personeelsvereniging de SSOVH (Spoorweg Sport en Ontspannings Vereniging Heerlen). Ook maakte ik deel uit van het voetbalteam en mocht zelfs twee keer uitkomen voor het nationale NS elftal. Binnen de SSOVH ben ik ook lid geweest van fotoclub Reflex’88 en heb ik mee mogen werken aan aktiviteiten van de evenementencommissie.

In 1991 kwam ik samen met mijn toenmalige buurman Dick voor het eerst in aanraking met de wandelsport. We besloten om samen een keer de Sittardse Kennedymars van 80km te lopen. Van het een kwam het ander, en tot op de dag van vandaag zijn mijn buurman en ik besmet met het wandelvirus en maken we nog altijd samen wandeltochten door het Limburgse en Belgische land. Mijn wandelhobby kreeg in 2013 een nieuwe impuls erbij, doordat ik met kerst een GPS als cadeau kreeg. Hierdoor vond ik al snel de weg naar de zogenaamde LAW (Lange Afstands Wandelingen) tochten. En al evensnel was het idee geboren om het Pieterpad te bewandelen als mijn eerste LAW wandeling. Op deze website zijn mijn Pieterpadbelevenissen dan ook te volgen.

Na het overlijden van mijn beste vriend, op jonge leeftijd tijdens een sportwedstrijd, ben ik in 1997 bekeerd tot christen en aangesloten bij een Evangelische Christengemeente. Het geloof in Jezus heeft het leven voor mij in een geheel ander licht geplaatst. Het laat mij telkens weer de kwetsbaarheid zien van mij als mens en het feit dat je elkaar als mensen heel hard nodig hebt. Maar het laat ook zien dat ik niet volmaakt ben en de relatie met Gods Zoon nodig heb om het leven wat ik leef gestalte en vorm te geven. Dit gaat niet vanzelf, zoals sommigen wellicht denken als je tot geloof komt, maar brengt juist vanwege die kwetsbaarheid ook veel strijdt met zich mee. De Bijbel is voor mij daarom niet alleen Gods liefdesbrief, zoals die soms genoemd wordt, voor de mensen, maar ook mijn handleiding voor het dagelijkse leven. Een leven zonder geloof en zonder Bijbel is haast niet meer voorstelbaar.

Ik ben verder iemand die graag schrijft. Deze website is tot stand gekomen vanuit mijn verlangen om anderen, bij het wandelen van onder andere het Pieterpad, met woorden de schoonheid te laten ontdekken van het land waarin wij wonen en werken. Met korte reisverslagjes en middels een “levensbeschouwelijke” pagina, genaamd: 'De Arenplukker', met gedichten en overdenkingen, hoop ik mensen te bemoedigen en iets te laten zien van Gods liefde zoals die bedoeld is voor mensen zoals jij en ik. Waarmee ik iets van ons mooie Nederland wil laten zien, door de ogen van 'de gewone man'.....

Fotogalerij: "Als de tijd van toen..."

De 'Arenplukker'

De naam van de website “Arenplukker” kent zijn oorsprong uit het verhaal dat Jezus met zijn discipelen 'aren plukten' op de sabbat. Een verhaal dat mij aanspreekt, omdat het laat zien dat er mensen zijn die van God en geloof iets maken wat het niet is en zoals het niet is bedoeld. In het verhaal krijgen de discipelen, maar vooral de farizeeën een belangrijke les over wie Jezus werkelijk is en hoe Hij tegen het leven aankijkt.

De farizeeën in het verhaal schetsen wat vandaag de dag nog steeds heel veel mensen doen. Een dreigend godsbeeld over moraal en angst, waarin weinig of niets valt te genieten. De god die zij schetsen is altijd teleurgesteld in mensen. Zij schetsen een god die er alles aan doet om ons te betrappen op een overtreding, die ons geen enkele ruimte geeft om leuke dingen te doen. Maar dat is niet de God die ík heb ontmoet!

Mijn Jezus lacht, mijn God lacht, zij geloven in het beste wat er in mij zit, in het mooiste dat mogelijk is, en ze weten het telkens in mij te ontdekken. Tijdens mijn wandelingen en in mijn dagelijkse leven ontmoet ik een God die er voor mij wil zijn en mij terzijde wil staan als ik het even niet zie zitten. Mijn Jezus wandelt samen met mij door de 'tuin van de wereld'. Hij geniet met mij mee van de natuur. Hij heeft verdriet als ik verdrietig ben.

Mijn Jezus uit het verhaal houdt ook van muziek, van de vogels in de lucht, de vrienden om zich heen. Houdt zelfs van sport en speelgoed. Houdt van lachen. En wat de regels aangaat. Hij steekt zijn kop boven het maaiveld uit. “Je bent meer dan de regels, de sabbat is er voor jou, en niet andersom!” Dat is wat Jezus voorleefde, dat is wat Hij zijn vrienden leerde. "Mens, durf te leven; kom op, kop op."

En zo mag ik mij een discipel voelen, “een Arenplukker”die dankbaar is dat die mocht ontdekken, dat God niet is wat veel mensen van Hem hebben gemaakt. Tijdens mijn wandelingen en mijn dagelijkse leven ontmoet ik een lachende God die met mij meegeniet, maar ontmoet ik ook een God die huilt, vanwege al die mensen die niet meer weten hoe Hij werkelijk is.

(In de Bijbel lees je het verhaal van het 'Arenplukken op de Sabbat' in Matteüs 12:1-8, Marcus 2:23-28 en Lucas 6:1-5)

Mijn officiële wandelteller staat nu op:

18373 km